హిమకుసుమాలు-98( అవ్యక్త కావ్యాలు)

అనుబంధానికి ఆదిగా
అక్షరమై నిలిచిన క్షణాలెన్నింటినో
ఓపికగా వున్న ఈ క్షణాన
ఒక్కొక్కటిగా ఏర్చి పేర్చి,
వాటికో పేరిడి,
నీ ముందే మరి …
పంక్తిగా నిలబెడామంటే…
అదేమిటో!
“అలాంటివన్నీ అతనితో అనకు బాగుండదని…”,
అయినవారెందరో వారించినవి గుర్తుకొచ్చి
అదేమిటో మొహమాటమే మరి!
ఇక పంక్తి ఎలా నిలబడుతుంది?
ఎప్పుడైనా నీకూ అటువంటి క్షణమే ఎదురై,
అది నా ముందుకొస్తే తప్పితేనేగానీ !
ఇవి అవ్యక్త కావ్యాలే మరి!
అక్షరమైనవి కాదంటారా?

హిమ కుసుమాలు-97(సత్యాసత్యాలు!)

నిజం…
అది ఏమిటోగాని,
గుప్పెడంత గుండెలో,
గుట్టు చప్పుడుకాకుండా ఇమిడిపోతుంది.
ఇక అబద్ధమేమో…
అరవై రంగులు పులుముకుని
ఆర్భటంగా,
“నన్నే చూడండి”! అని లోకాన్ని శాసిస్తూ,
వెరపులేని కన్నె పిల్లలా..
వేగంగా,
మనని కమ్ముకుంటూ,
కలియతిరుగుతుంది సుమండీ!

హిమకుసుమాలు-96( వ్యత్యాసం )

నీ అహానికి
నే తలవగ్గితే,
అది నా మరణమే!

నీ ఔన్నత్యానికి
నే సాగిలపడితే,
అది నా పునర్జన్మే!

హిమకుసుమాలు-95( శతమానం భవతి…? )

ఒక ముడి,
మనం బ్రతుకు బాటలో చెట్టాపట్టాలేసుకు నడిచినప్పుడేసుకుందాం!

మరోటి,
మనం అంతర్ముఖంగా ఒకరికి గొడుగుగా ఒకరు నిల్చినప్పుడేసుకుందాం!

ఇక మూడోది,
మన మధ్యన దూరాన్ని మనమే కనిపెట్టలేనప్పుడేసుకుందాం!

అప్పుడేగా...
ఆ బంధాన్ని "శతమానంభవతి" అనచ్చు!

హిమకుసుమాలు -94(ఆవిర్భావము)

అప్పుడెప్పుడో...
నేనెవరి కంటబడకుండా
నా కనురెప్పల మాటున దాచిన హిమకుసుమము
అప్రయత్నముగా, అనూహ్యంగా,అకస్మాత్తుగా...
నీ ఎదుటే నేల రాలబోయినప్పుడు
విచిత్రముగా...
నీవు దానిని నేల రాలకుండా ఆపి...
నా పెదవుల చిరునవ్వు మొగ్గగా మార్చేసినప్పుడు
ఇప్పుడేగా...
నేను, 'మన నడుమనున్నది దూరమేనా'__ అని ఆలోచించినది! 

హిమకుసుమాలు -93(ఆహ్వానం)

ఎప్పుడైన వెనుదిరిగి చూసినప్పుడు,

ఏ వీధి మలుపు దగ్గరో,

దూరంగా అలా…

ఏ చెట్టు నీడనో నిల్చుని,

నీకై నే రువ్విన చిన్న నవ్వు గుర్తుకొచ్చి,

మళ్ళీ నా కోసం నువ్వు,అక్కడికే వచ్చి,

అదే స్నేహపూరిత దరహాసం కోసం వెదుకులాడితేనే కదా,

మనది అనిర్వచనీయమైన బంధమని చెప్పుకోవచ్చును!

అదే నీ అభిప్రాయమైతే,మరి ఆలస్యం దేనికి?

ప్రయాణానికి సిద్దం అవుదూ!

ఇక నా సంగతి నీకు తెలీదూ?

నీ కోసం నేనెప్పుడూ,

హేమంతాన ఉషస్సు కొరకెదురు చూసే మందార మొగ్గనే మరి!

హిమకుసుమాలు-92(నిర్ధారణ)

ఏ చిత్తడి వానలోనో

ఏ చిత్తడి వానలోనో
చెప్పు తెగి నే నడుస్తున్నప్పుడు

నే నడుస్తున్నప్పుడు

తమరెదురైతే…

నా అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్య…
నీ ఊహ కందిందా…?
అయితే నీకే భయమూ అక్కరలేదు!
నా చర్య నీ ఊహ కందితే, నీవు నా నేస్తానివే!

హిమకుసుమాలు-91(బ్రతుకు తరాజు బంగారంగానూ!)

 

ఒకప్పడూ–

మనం కలసి వ్రాసిన వీ ,చూచివ్రాతలేమోనని అనిపిస్తున్నాయి!
ఇక ఆ మధ్యన మన వ్రాతలూ-

నీదే అయ్యినదొకటి, నాది మాత్రమే అయ్యి నిలిచినదొకటి.
ఇప్పుడూ-

తరచి చూస్తే తప్ప నా రచనలో నిను గుర్తించరు.

నీ శైలితో ఒద్దికగా పరిగెడుతున్న నేనూ అగపడను.
దీనిని మన ఆంతర్యంగా అనుకునేవారు కొందరైతే…

ఇదే ,మన మధ్యన అంతరాన్ని పెంచిందనేవారింకొందరూ!

ఏదైనాగానీ మనం సమాంతరంగా పయనిస్తున్నామా?

సమతౌల్యంగా వ్యవహరిస్తున్నామా?

మౌనంగా అంగీకరిస్తే మొదటిదీ!

మనసుకు నచ్చి ఒప్పుకుంటే రెండోదీనేమో!

ఏదైనాగానీ బ్రతుకు తక్కిటలో తూనికరాళ్ళ బరువుని అంచనా వేయడం కష్టమే సుమా!

 

హిమకుసుమాలు-90(అనగనగా…అప్పుడెప్పుడో!)

ఏరు ప్రక్క మా ఊరికి చేల పచ్చ జెండాలు
ఊరి చివర అమ్మోరికి ఏటేటా జాతరలు
అమ్మ దగ్గర గారం చేసి కూడగట్టిన పైసలు
గుడిగట్టున చేరి పంచుకున్న పీచు మిఠాయిలు
పాడుబడిన ఆ గుడిగట్టున అలనాటి నేస్తాలే,
పాడుపడని స్మృతి  సీమని ఏలే రాజులే!

హిమకుసుమాలు-89(ఓ చిన్న సందేహం!)

ఏదో  …
ఓ ఒంటరి సాయంత్రం,
ఊరడింపుగా దూరానించి  అలలా  అలా అలా…
సాగివచ్చే   ఓ కమ్మని పాట,
మన నడుమన నడచిన కొన్ని క్షణాలు,
స్మృతిపధాన నిలపి,
నిన్ను  మరువాలనుకున్న    నాకు,
నా   మనుగడ,ఇంకా   నీ  ఉనికి
‘మనం ‘ గా  మిగిలి  వున్నప్పుడేనన్న విషయాన్ని  నాకు విశదీకరించింది!
ఇక …
నీవూ అటువంటి  అటువంటి  క్షణాన్ని ఒఖ్ఖసారన్నా   ఎదుర్కున్నావా?