అనుబంధానికి ఆదిగా
అక్షరమై నిలిచిన క్షణాలెన్నింటినో
ఓపికగా వున్న ఈ క్షణాన
ఒక్కొక్కటిగా ఏర్చి పేర్చి,
వాటికో పేరిడి,
నీ ముందే మరి …
పంక్తిగా నిలబెడామంటే…
అదేమిటో!
“అలాంటివన్నీ అతనితో అనకు బాగుండదని…”,
అయినవారెందరో వారించినవి గుర్తుకొచ్చి
అదేమిటో మొహమాటమే మరి!
ఇక పంక్తి ఎలా నిలబడుతుంది?
ఎప్పుడైనా నీకూ అటువంటి క్షణమే ఎదురై,
అది నా ముందుకొస్తే తప్పితేనేగానీ !
ఇవి అవ్యక్త కావ్యాలే మరి!
అక్షరమైనవి కాదంటారా?
హిమకుసుమాలు-98( అవ్యక్త కావ్యాలు)
Filed under Uncategorized
