ఏ వీధి మలుపు దగ్గరో,

దూరంగా అలా…

ఏ చెట్టు నీడనో నిల్చుని,

నీకై నే రువ్విన చిన్న నవ్వు గుర్తుకొచ్చి,

మళ్ళీ నా కోసం నువ్వు,అక్కడికే వచ్చి,

అదే స్నేహపూరిత దరహాసం కోసం వెదుకులాడితేనే కదా,

మనది అనిర్వచనీయమైన బంధమని చెప్పుకోవచ్చును!

అదే నీ అభిప్రాయమైతే,మరి ఆలస్యం దేనికి?

ప్రయాణానికి సిద్దం అవుదూ!

ఇక నా సంగతి నీకు తెలీదూ?

నీ కోసం నేనెప్పుడూ,

హేమంతాన ఉషస్సు కొరకెదురు చూసే మందార మొగ్గనే మరి!

ఏ చిత్తడి వానలోనో
చెప్పు తెగి నే నడుస్తున్నప్పుడు

నే నడుస్తున్నప్పుడు

తమరెదురైతే…

నా అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్య…
నీ ఊహ కందిందా…?
అయితే నీకే భయమూ అక్కరలేదు!
నా చర్య నీ ఊహ కందితే, నీవు నా నేస్తానివే!

ఒకప్పడూ–

మనం కలసి వ్రాసిన వీ ,చూచివ్రాతలేమోనని అనిపిస్తున్నాయి!
ఇక ఆ మధ్యన మన వ్రాతలూ-

నీదే అయ్యినదొకటి, నాది మాత్రమే అయ్యి నిలిచినదొకటి.
ఇప్పుడూ-

తరచి చూస్తే తప్ప నా రచనలో నిను గుర్తించరు.

నీ శైలితో ఒద్దికగా పరిగెడుతున్న నేనూ అగపడను.
దీనిని మన ఆంతర్యంగా అనుకునేవారు కొందరైతే…

ఇదే ,మన మధ్యన అంతరాన్ని పెంచిందనేవారింకొందరూ!

ఏదైనాగానీ మనం సమాంతరంగా పయనిస్తున్నామా?

సమతౌల్యంగా వ్యవహరిస్తున్నామా?

మౌనంగా అంగీకరిస్తే మొదటిదీ!

మనసుకు నచ్చి ఒప్పుకుంటే రెండోదీనేమో!

ఏదైనాగానీ బ్రతుకు తక్కిటలో తూనికరాళ్ళ బరువుని అంచనా వేయడం కష్టమే సుమా!

ఏరు ప్రక్క మా ఊరికి చేల పచ్చ జెండాలు
ఊరి చివర అమ్మోరికి ఏటేటా జాతరలు
అమ్మ దగ్గర గారం చేసి కూడగట్టిన పైసలు
గుడిగట్టున చేరి పంచుకున్న పీచు మిఠాయిలు
పాడుబడిన ఆ గుడిగట్టున అలనాటి నేస్తాలే,
పాడుపడని స్మృతి  సీమని ఏలే రాజులే!